آیی به برم چو باز مانی زهمه

معشوقه ی وقت بی نواییت منم

انسان ظلوم و جهول همین است دیگر،عقلش به چشمش است،تا هنگامی که اطرافش را پر کرده اند تو را نمی بیند و وقتی خالی می بیند اطرافش را به یاد می آورد تو را،هنوز هم نفهمیده که اینها مگسانند دور شیرینی! هیچگاه نخواهد فهمید.

ای خدا ای فضل تو حاجت روا

با تو یاد هیچ کس نبود روا

وقتی پست قبل را نوشتم با خودم گفتم برداشتهای سوئی از آن خواهد شد! چون آن را درحالی نوشتم که به واقع حالی عادی نبود و شاید ... ولی آن طور که فکر می کردم نشد و همه آن را متنی ادبی پنداشتند.

ما همه هیچیم وچیزی  کم.

دور بودن از تکنولوژی بسیار بهتر از بودن با آن است! خوشا قرون شش و هفت...