نمایشگاه کتاب بودم.صبح رسیدم به دیار خودمان! تا چشم می دید تنها آدم بود.

فقط از این بابت خوشحالم که انتشارات سخن را پیدا کردم وگرنه دق کرده بودم! دیدار دوستان هم لطف خاصی داشت.رادیو جوان حتی در محل برپایی غرفه اش هم منحصر به فرد بود! همه ی شبکه های رادیویی در یک محل بودند اما غرفه ی رادیوجوان فرسنگها دورتر بود!

هفته ی پیش رو خیلی شلوغ است،خدا به خیر کند.

زمزمه ها و نجواها تبدیل شد به واقعیت.صبح که از خواب بلند شدم پیام را دیدم:

دکتر گیل آبادی با حکم معاون صدا مدیر کل اداره ی نمایش رادیو شد!

آیی به برم چو باز مانی زهمه

معشوقه ی وقت بی نواییت منم

انسان ظلوم و جهول همین است دیگر،عقلش به چشمش است،تا هنگامی که اطرافش را پر کرده اند تو را نمی بیند و وقتی خالی می بیند اطرافش را به یاد می آورد تو را،هنوز هم نفهمیده که اینها مگسانند دور شیرینی! هیچگاه نخواهد فهمید.

ای خدا ای فضل تو حاجت روا

با تو یاد هیچ کس نبود روا

وقتی پست قبل را نوشتم با خودم گفتم برداشتهای سوئی از آن خواهد شد! چون آن را درحالی نوشتم که به واقع حالی عادی نبود و شاید ... ولی آن طور که فکر می کردم نشد و همه آن را متنی ادبی پنداشتند.

ما همه هیچیم وچیزی  کم.

دور بودن از تکنولوژی بسیار بهتر از بودن با آن است! خوشا قرون شش و هفت...

آه ای زندگی!

منم که هنوز با همه ی پوچی از تو لبریزم

با همه ی پوچی...

خدایا! چهل ساعت باران اندوه بر گل ما بارید،

آخر ای بی انصاف!

بارش یک ساعته ی شادی چه دردی از ما دوا می کند؟

کفر و شطح نمی گویم

بی انصافی تو ای بی انصاف عین عدل است...

چهل روز با گل ما بازی می کردی

هر روز یک ساعت باران اندوه بر گل ما می بارید

ای خدا!

یعنی آن یک ساعت بارش شادی فقط برای رفع تکلیف بود؟ و از سر بازکردن ما؟

ای خدا!

کرمت را شکر...

بیدار هستم کتاب مثنوی پیش روی خودم می بینم،خواب هستم خواب مثنوی می بینم،چشم بر هم می زنم یکشنبه می شود و دکتر رادمرد را در حال درس دادن مثنوی می بینم،با دوست حرف می زنم نقل کلاممان مثنوی است،همایش بزرگداشت عطار می رویم باز هم صحبت از صاحب مثنوی است،ستون آزاد به دستت می رسد باز هم چشمت در چندین سطر به نام مولوی می خورد.واقعا دعای دکتر رادمرد در ابتدای سال جدید مستجاب شد که گفت امیدوارم در سال جدید بیشتر با مثنوی مانوس شوید.دو هزار و پانصد بیت از مجموع چهارهزار بیت خوانده شده!

روز بزرگداشت عطار بود و امروز پای سخنرانی استادان محبوبم نشستم.(دکتر پور خالقی،دکتر زرقانی و دکتر فتوحی).گویا در نیشابور محفلی درخور برای عطار برگزار نشده بود و امروز دکتر یاحقی گلایه می کرد،مراسم رونمایی از آثار عطار به تصحیح دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی هم برگزار شد.

باران بهاری زیبایی بارید در چند نوبت.

 ستون آزاد هم آمد و مثل همیشه در یک لحظه نایاب شد!

خستگی ما را از پا درنیاورد خوب است،خیلی خوب!

آخرین برگ سفرنامه ی باران این است

که زمین چرکین است.

(م.سرشک)